می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را می جویمت چنانکه لب تشنه آب را محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح یا شبنم سپیده دمان آفتاب را بی تابم آنچنانکه درختان برای باد با کودکان خفته به گهواره تاب را بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل یا آنچنانکه بال پریدن عقاب را حتی اگر نباشی، می آفرینمت چونانکه التهاب ب

ﺳﻼﻣﺘﯽ ِ ﺧﻮﺩﺕ ! ﻟﺐ ﺑﺰﻥ ﮐﻪ ﺗﻮﺕ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﺑﺨﻨﺪ ﺗﻮﯼ ﺭﮒ ﺷﻬﺮ ﺍﺑﺴﻮﻟﻮﺕ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﺳﻨﺠﺎﻕ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺮ ﮔﺮﻩ ِ ﻣﻮ ﺕ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺑﻠﻮﻁ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﺑﺮﯾﺰ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﺎﻥ ﮐﻦ ! ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺷﻮ ﺯﻥ ﻣﺎﻥ ﮐﻦ ! ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺷﺐ ، ﺗﺎﺭ ِ ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﺑﺨﻨﺪ ﺑﺎ ﻟﺐ ِ ﺟﺎ ﺩﮐﻤﻪ ﻫﺎ ﯼ ﭘﯿﺮﻫﻨﺖ ﺗﺎ ﻫﺮﺍﺱ ِ ﻗﻠﻪ ﻧ ﻮﺭﺩﺍﻧﺖ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺮ

انگار مدتی است که احساس می کنم خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام احساس می کنم که کمی دیر است دیگر نمی توانم هر وقت خواستم در بیست سالگی متولد شوم انگار فرصت برای حادثه از دست رفته است از ما گذشته است که کاری کنیم کاری که دیگران نتوانند فرصت برای حرف زیاد است اما اما اگر گریسته باشی... آه .

من از نهایت شب حرف می زنممن از نهایت تاریکیواز نهایت شب حرف می زنماگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورویک دریچه که از آنبه ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم( فروغ )

من از نهایت شب حرف می زنممن از نهایت تاریکیواز نهایت شب حرف می زنماگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورویک دریچه که از آنبه ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم( فروغ )

من از نهایت شب حرف می زنممن از نهایت تاریکیواز نهایت شب حرف می زنماگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاورویک دریچه که از آنبه ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم( فروغ )

اصلا من زنکه خلق شده ام با گل های اطلسینشسته بر بافه های یمنیتوی خلیج رهاهای هویِ باد های موسمیگلابتون که بدوزی امبر سر سازهای بندریبعد برقصانی دو دمپایی لاانگشتیلب ساحلی که پرتت می کند تاسیاه هله ما سیاه هله ما...به جِلبیل های خوسیسرپوشِ بندری که شرجی دارد تو راکه عرق در چاک راه باغ های معلّقخشک